به گزارش پایگاه خبری عصر دنا، بخش خبری ۲۰ جمعه سوم مهرماه، خبری با این مضمون که «در هفته بسیج ویژه‌برنامه‌های مختلفی برگزار شد» روی آنتن رفت؛ در حالی که مناسبت جاری، هفته دفاع مقدس است.
این اشتباه شاید در وهله نخست یک خطای ساده در تنظیم یا خوانش خبر تلقی شود، اما وقتی همان خبر پس از پخش تلویزیونی، در کانال فضای مجازی شبکه استانی دنا نیز منتشر می‌شود، دیگر نمی‌توان همه ماجرا را به یک اشتباه لحظه‌ای نسبت داد.
اینجاست که باید از سردبیر پرسید: آخ و ای سردبیر! خبر چطور از مرحله تنظیم، بازبینی، پخش و انتشار در کانال فضای مجازی عبور کرد و هیچ‌کس متوجه نشد که «هفته دفاع مقدس» با «هفته بسیج» جابه‌جا شده است؟
اما نکته جالب‌تر، خود همان کانال فضای مجازی است؛ کانالی که معاونت مربوط به آن حدود یک سال است با سرپرست اداره می‌شود. معاونتی که با وجود این وضعیت مدیریتی، همین چندی پیش مورد تشویق مدیرکل صدا و سیمای استان قرار گرفته و در بسیاری از برنامه‌ها و اظهارنظرهای مرتبط با فعالیت‌های صدا و سیما، این معاونت به شکل ویژه برجسته می‌شود.
حالا سؤال ساده این است؛ اگر این معاونت آن‌قدر برجسته و موفق است، پس مسئولیت دروازه‌بانی محتوایی که در کانال رسمی آن منتشر می‌شود با چه کسی است؟
اگر اشتباه فقط روی آنتن اتفاق افتاده بود، می‌شد آن را یک خطای انسانی دانست؛ اما وقتی همان خبر در کانال رسمی فضای مجازی شبکه نیز منتشر می‌شود، این پرسش جدی‌تر مطرح می‌شود که اساساً فرآیند نظارت و بازبینی محتوا در این مجموعه چگونه انجام می‌شود؟
از طرف دیگر، موضوع تبلیغات «برنو به‌دستان» و برجسته‌سازی آن به نام مدیریت شبکه نیز در ماه‌های اخیر محل بحث و انتقاد بوده است؛ موضوعی که منتقدان معتقدند در کنار سایر مسائل مدیریتی، نیازمند بررسی درباره میزان تمرکز مدیریت بر اولویت‌های اصلی رسانه است.
وقتی برای برخی موضوعات، تبلیغات گسترده و برجسته‌سازی رسانه‌ای انجام می‌شود، اما یک خبر ساده درباره مناسبت‌های رسمی کشور بدون تشخیص تفاوت هفته دفاع مقدس و هفته بسیج از فیلتر سردبیری و نظارت عبور می‌کند، طبیعی است که پرسش‌هایی درباره اولویت‌های مدیریتی و نظارت بر شبکه مطرح شود.
در روزهای اخیر نیز اخبار ضدونقیضی درباره استعفای مدیر و معاون خبر صدا و سیمای استان منتشر شده که طبق بررسی‌های انجام‌شده، موضوع استعفاها جدی است؛ با این حال، مسئولان شبکه تاکنون این اخبار را رسماً نه تأیید کرده‌اند و نه تکذیب.
حالا شاید بد نباشد آقای مدیرکل به جای برجسته‌سازی‌های تبلیغاتی، یک بار هم وضعیت واحدهای خبر، سردبیری و معاونت‌های مرتبط با تولید و انتشار محتوا را برای افکار عمومی روشن کند.
چون سؤال امروز فقط این نیست که چرا هفته دفاع مقدس، هفته بسیج خوانده شد؛ سؤال مهم‌تر این است:
وقتی یک گاف از آنتن زنده عبور می‌کند و همان گاف به کانال رسمی شبکه هم می‌رسد، دقیقاً چه کسی باید جلوی آن را می‌گرفت؟
و البته مخاطب حق دارد بداند معاونتی که یک سال با سرپرست اداره می‌شود و همزمان در برنامه‌ها و سخنان مدیریتی شبکه برجسته و حتی مورد تشویق قرار می‌گیرد، چرا در برابر چنین خطای آشکاری پاسخ روشنی ارائه نمی‌کند؟
اشتباه پیش میاد لازم به تذکر هست اما بدلیل شباهت اسمی بیشتر به اشتباه افتادند وازاین اتفاقات میفته و باید چشم پوشی کرد
البته منتقد کننده هم بی اطلاع است چون دوماه زودتر ۵ اذر هفته بسیج اعلام یگردد ولی حکایت کلی کسانی است روحشان فرسنگها بامناستها نمیخواند که حتی ایام ظاهری یادشان میرود
دوران گند پیشی در شبکه دنا از ورود این آدم به استان
چه مطالب مفتی مینویسی عصردنا!!!
ما نیروهای شبکه دنا به لحاظ بی مدیریتی این شخص و تکرار مداوم برنوی خیالی و غیر واقعی از سوی این فرد عذر خواهی میکنیم
خطرناک‌ترین مدیر، کسی نیست که همه چیز را نمی‌داند؛
خطرناک‌ترین مدیر کسی است که گمان می‌کند همه چیز را می‌داند.
وقتی یک نفر خود را عقل کل بداند، سازمان از شنیدن محروم می‌شود و از رشد فاصله می‌گیرد…
این همان چیزی است که در ادبیات مدیریت، از آن به سندروم حکیم اعظم” یاد می‌شود
سندروم حکیم اعظم؛ وقتی «من» جای «ما» را در مدیریت می‌گیرد
در هر جامعه‌ای، مسئولیت‌های بزرگ نیازمند ظرفیت‌های بزرگ‌تر هستند. هر اندازه جایگاه یک فرد بالاتر باشد، ضرورت شنیدن، مشورت کردن و پذیرش دیدگاه‌های متفاوت نیز بیشتر می‌شود؛ زیرا مدیریت عرصه‌های عمومی، میدان نمایش یک فرد نیست، بلکه میدان خدمت به مجموعه‌ای از انسان‌ها با تجربه‌ها، تخصص‌ها و نگاه‌های متفاوت است.
یکی از آفت‌های پنهان در مدیریت، حالتی است که در ادبیات غیررسمی از آن با عنوان «سندروم حکیم اعظم» یاد می‌شود؛ وضعیتی که در آن فرد به تدریج تصور می‌کند تنها خودش توان تحلیل درست مسائل را دارد و دیگران بیشتر شنونده‌اند تا صاحب‌نظر.
خطر این نگاه، نه در اعتمادبه‌نفس، بلکه در عبور از مرز اعتمادبه‌نفس و رسیدن به خودمحوری است.
مدیری که خود را بی‌نیاز از تجربه دیگران بداند، آرام‌آرام از واقعیت‌های پیرامون خود فاصله می‌گیرد؛ زیرا هیچ فردی، حتی با بالاترین سطح دانش و تجربه، نمی‌تواند جایگزین خرد جمعی شود.
مسئولیت‌های اجتماعی و سیاسی، بیش از هر چیز نیازمند گوش شنوا، قدرت گفت‌وگو، شناخت جامعه و توانایی پذیرش نقد هستند. کسی که در یک مجموعه مدیریتی نتواند صدای همکاران، کارشناسان و حتی منتقدان را بشنود، چگونه می‌تواند نماینده دیدگاه‌های متنوع یک جامعه باشد؟
جامعه، مدیرانی را می‌خواهد که خود را پاسخگو بدانند، نه بی‌نیاز از پاسخ؛ مدیرانی که به جای ساختن تصویری از «همه‌چیزدانی»، ظرفیت شنیدن و یادگیری را به نمایش بگذارند.
تجربه نشان داده است که محبوبیت واقعی با دستور ایجاد نمی‌شود، اعتماد عمومی با تبلیغ ساخته نمی‌شود و مقبولیت اجتماعی، محصول فاصله گرفتن از مردم و کارشناسان نیست.
بزرگی یک مدیر، به تعداد کسانی که او را تأیید می‌کنند نیست؛ به تعداد کسانی است که در کنار او احساس امنیت می‌کنند تا نظر متفاوت خود را بیان کنند.
زیرا جامعه، بیش از آنکه به «حکیم اعظم» نیاز داشته باشد، به خادمان خردمند، شنوندگان صبور و مدیرانی نیاز دارد که بدانند هیچ‌کس بالاتر از نقد و یادگیری نیست.