تیم ملی فوتبال امید ایران با فهرستی جوان و میانگین سنی ۲۱.۵ سال، عازم بازیهای آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ میشود؛ جایی که شاگردان حسین عبدی در گروه B باید به مصاف امارات، چین و کرهشمالی بروند. در این میان، غیبت امیرحسین محمودی و محمدجواد حسیننژاد و همچنین انتخاب تکبازیکن بزرگسال، سوالات زیادی را درباره این مأموریت ایجاد کرده است.
تیم ملی فوتبال امید ایران در آستانه یکی از مهمترین مأموریتهای خود قرار دارد؛ بازیهای آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ که از اواخر شهریور در ژاپن برگزار میشود و شاگردان حسین عبدی در گروه B باید برابر امارات، چین و کرهشمالی قرار بگیرند. عبدی در فاصلهای کوتاه تا آغاز مسابقات، فهرست نهایی ۲۳ نفره خود را انتخاب کرده؛ فهرستی که ترکیبی از بازیکنان جوان لیگ برتر، دو لژیونر و تنها یک بازیکن بزرگسال است.
دروازه ایران در ناگویا به محمد خلیفه، ادیب زارعی و آرمین عباسی سپرده شده است. در خط دفاع نیز امین حزباوی، مسعود محبی، دانیال ایری، یاسین جرجانی، فرزین معاملهگری، سهیل صحرایی و ابوالفضل کوهی حضور دارند. در میانه میدان، امیرمحمد رزاقینیا، قاسم لطیفی، پوریا لطیفیفر، مبین دهقان، یوسف مزرعه، عباس کهریزی، اسماعیل قلیزاده و مهدی جعفری انتخاب شدهاند و در خط حمله نیز امیرحسین حسینزاده، سعید سحرخیزان، رضا غندیپور، کسری طاهری و پوریا شهرآبادی قرار گرفتهاند.
استقلال، پرسپولیس و سپاهان هر کدام با ۳ بازیکن، بیشترین سهم را در این فهرست دارند؛ اتفاقی که نشان میدهد بخش مهمی از استخوانبندی تیم عبدی از ۳ باشگاه بزرگ فوتبال ایران تأمین شده است. فولاد، ملوان و آلومینیوم نیز در این فهرست نمایندگان قابل توجهی دارند.
یکی از متفاوتترین تصمیمهای عبدی، استفاده از سهمیه بازیکن بزرگسال است. در حالی که امکان استفاده از ۳ بازیکن بزرگسال وجود داشت، سرمربی امیدها تنها امیرحسین حسینزاده، مهاجم ۲۵ ساله تراکتور، را انتخاب کرده است. حسینزاده از نظر تجربه و توانایی هجومی میتواند برای تیمی که بخش عمده نفراتش در ابتدای مسیر فوتبال حرفهای هستند، یک مهره مهم باشد؛ اما مسئله اصلی اینجاست که تراکتور با توجه به حضور همزمان در لیگ برتر و رقابتهای آسیایی، با حضور این بازیکن در ناگویا موافق نیست؛ بنابراین حتی نام حسینزاده در فهرست نهایی نیز پایان ماجرا نیست و باید دید باشگاه در نهایت چه تصمیمی خواهد گرفت.
اما شاید مهمترین علامت سؤال فهرست عبدی به امیرحسین محمودی مربوط باشد؛ بازیکنی که در پرسپولیس در مسیر تثبیت خود قرار گرفته و پیش از این نیز در جمع نفرات تیم ملی بزرگسالان حضور داشته است. محمودی در اردوی ترکیه تیم امید حاضر نشد و همین موضوع در نهایت به تصمیم کادر فنی برای کنار گذاشتن او از فهرست ناگویا منجر شد. از منظر فنی، حضور چنین بازیکنی میتوانست قدرت تکنیکی و توانایی بازی در فضاهای محدود را به تیم امید اضافه کند، اما عبدی در این مقطع، انضباط تیمی را بر نام بازیکن ترجیح داده است. این تصمیم شاید از منظر مدیریتی قابل دفاع باشد، اما از منظر فنی نمیتوان انکار کرد که تیم امید یکی از مهرههای مستعد خود را از دست داده است.
محمدجواد حسیننژاد نیز دیگر نام بزرگی است که در ناگویا حضور نخواهد داشت. بازیکن دینامو ماخاچقلعه روسیه، به دلیل شرایط باشگاهی و برگزار نشدن مسابقات در چارچوب فیفادی، از ابتدا هم گزینه قطعی برای حضور در این رقابتها نبود. با این حال، اگر حسیننژاد امکان همراهی تیم امید را پیدا میکرد، حضور یک بازیکن شاغل در فوتبال اروپا میتوانست در میانه میدان برای عبدی یک امتیاز ویژه باشد. تجربه بازی در سطح حرفهای، شناخت فوتبال فیزیکی و سرعت بالاتر مسابقات، دقیقاً همان ویژگیهایی است که میتوانست در یک تورنمنت کوتاه به کمک امیدها بیاید.
در خط دفاع نیز غیبت محمدمهدی زارع، بهرام گودرزی، مهدی مهدوی و مرصاد سیفی قابل توجه است. بهخصوص زارع که در فوتبال باشگاهی شرایط مناسبی دارد، میتوانست یکی از گزینههای قابل اتکا برای تقویت قلب دفاع باشد. عبدی، اما تصمیم گرفته با حزباوی، ایری، جرجانی، محبی و سایر مدافعان منتخب خود به ژاپن برود. حالا این انتخابها باید در شرایط مسابقه پاسخ بدهند؛ چراکه در تورنمنتهایی با فاصله کم میان بازیها، کوچکترین ضعف در ساختار دفاعی میتواند هزینه سنگینی داشته باشد.
یکی از نکات قابل توجه فهرست نهایی، میانگین سنی حدود ۲۱.۵ ساله تیم است. عبدی تلاش کرده علاوه بر نتیجهگیری در ناگویا، تیمی را شکل دهد که بخش قابل توجهی از نفرات آن در سالهای آینده نیز امکان همراهی تیم امید را داشته باشند. این سیاست میتواند برای آینده فوتبال ایران اهمیت داشته باشد؛ چراکه بازیهای آسیایی تنها یک تورنمنت مستقل نیست و میتواند بخشی از مسیر آمادهسازی نسلی باشد که در ادامه باید برای انتخابی المپیک ۲۰۲۸ نیز آماده شود.
اما چالش اصلی شاید خارج از زمین مسابقه باشد. اردوی تیم امید از هفتم شهریور آغاز میشود و همزمانی آن با برنامه فشرده لیگ برتر و مسابقات آسیایی، دوباره مسئله در اختیار قرار دادن بازیکنان را به فوتبال ایران بازگردانده است. استقلال و تراکتور در ۲۳ شهریور باید در لیگ نخبگان آسیا بازی کنند و گلگهر نیز یک روز بعد در لیگ قهرمانان آسیا سطح دوم به میدان میرود؛ در حالی که مسابقات فوتبال ناگویا از ۲۵ شهریور آغاز میشود. از سوی دیگر، وضعیت مبین دهقان و رضا غندیپور نیز به همکاری باشگاههای اماراتی آنها بستگی دارد؛ بنابراین عبدی تنها با چالش ساختن یک تیم هماهنگ مواجه نیست؛ او باید تیمی را در مدت کوتاه آماده کند که احتمالاً در روزهای نخست اردو هنوز همه نفراتش را در اختیار نخواهد داشت.
در نهایت، فهرست امیدها را باید ترکیبی از استعداد، جوانی، ملاحظات انضباطی و محدودیتهای باشگاهی دانست. انتخابهایی مانند حسینزاده میتواند به تیم تجربه اضافه کند، در حالی که غیبت مهرههایی مانند محمودی و حسیننژاد از نظر فنی قابل بحث است. حالا همه نگاهها به عبدی و ۲۳ بازیکنی است که باید در ژاپن پاسخ این انتخابها را بدهند. امید ایران سالهاست از رسیدن به قله بازیهای آسیایی فاصله گرفته و ناگویا میتواند فرصتی باشد تا این نسل، هم برای کسب مدال بجنگد و هم نشان دهد فوتبال ایران هنوز میتواند نسل تازهای از بازیکنان اثرگذار را به سطح اول آسیا معرفی کند.