رقابتهای پنج وزن نخست کشتی فرنگی نوجوانان قهرمانی جهان در باکو، برای ایران هم یک نشانه امید داشت و هم چند هشدار جدی به طوری که طلای علیرضا رضایی در وزن ۸۰ کیلوگرم، مهمترین نقطه روشن روز نخست بود؛ مدالی که با کشتی حسابشده، کنترل لحظههای حساس و برتری ذهنی برابر میزبان به دست آمد. اما در کنار این موفقیت، تصویر کلی تیم ایران نشان داد که مشکل فقط در نتیجه نهایی نیست؛ بلکه در مدیریت، ثبات فنی، بهرهبرداری از فرصتها و حتی نظم تیمی هم ضعفهایی وجود دارد که نمیشود نادیده گرفت.
در مقیاس کلی، روسیه با دو طلا در ۴۸ و ۶۵ کیلوگرم، بهترین خروجی را در پنج وزن نخست داشت و بار دیگر نشان داد که در رده نوجوانان هم با یک ساختار آماده و برنامهریزیشده وارد میدان میشود. قزاقستان و اوکراین هم هر کدام یک قهرمانی گرفتند و ثابت کردند در اوزان پایین و سنگین، توان ضربهزدن به مدعیان را دارند. ایران، اما با وجود داشتن یک قهرمان و یک برنز، از نظر تیمی در سطحی پایینتر از انتظار ظاهر شد و در جدول امتیازی هم پشت سر آمریکا قرار گرفت؛ اتفاقی که برای کشتی فرنگی ایران یک هشدار جدی است.
نکته مهم اینجاست که مدال طلای رضایی فقط یک موفقیت فردی نبود، بلکه نشان داد ایران هنوز در برخی اوزان، استعداد و توان فنی برای قهرمانی جهان دارد. رضایی در مسیر فینال، رقبایی از آمریکا، قرقیزستان، روسیه و ازبکستان را پشت سر گذاشت؛ یعنی از نظر کیفیت قرعه و سطح رقبا هم مسیر سادهای نداشت. در فینال برابر اصفهان حسناف آذربایجانی، او با صبر، هوش مسابقه و استفاده از تک فرصت مهم، کشتی را ۲ بر ۱ برد. این برد نشان داد کشتیگیر ایرانی وقتی در چارچوب درست فنی و روانی قرار بگیرد، توان ایستادن در سطح نهایی جهان را دارد.
اما مشکل ایران این بود که این موفقیت، تبدیل به موج نشد. در همین روز، علیاکبر آکو در ۱۱۰ کیلوگرم برنز گرفت، ولی در سایر اوزان، خروجی تیم نسبت به ظرفیت موجود کم بود. در ۴۸ کیلوگرم، ۵۵ کیلوگرم و ۶۵ کیلوگرم، ایران عملاً در فینالها نمایندهای نداشت و این یعنی فاصله با کشورهای اول جدول هنوز محسوس است. وقتی روسیه در دو وزن طلا میگیرد، قزاقستان در یک وزن قهرمان میشود و اوکراین در ۱۱۰ کیلوگرم با اقتدار میبرد، ایران برای رقابت واقعی باید تعداد فینالیستها و شانسهای مدال خود را بیشتر کند، نه اینکه به یک طلای پراهمیت، اما تنها تکیه داشته باشد.
از نظر فنی، نتایج این ۵ وزن چند پیام روشن دارند. در ۴۸ کیلوگرم، سلطان یوسوپوف روسی با نتیجه ۸ بر ۳ قهرمان شد؛ امتیاز زیاد در چنین وزنی نشان میدهد روسها حتی در اوزان سبک هم دست بالا را دارند و صرفاً به کشتی دفاعی بسنده نمیکنند. در ۶۵ کیلوگرم هم شمیل لبازانوف در یک نبرد نزدیک ۷ بر ۵ پیروز شد؛ یعنی روسیه هم در کشتیهای تاکتیکی و هم در مسابقات پرامتیاز، انعطاف دارد. در ۵۵ کیلوگرم، دیار آمانعلی قزاقستانی با نتیجه ۱-۱ طلا گرفت؛ این نوع بردها نشان میدهد قزاقها در مدیریت قانون و امتیاز فنی هم بسیار هوشمندانه عمل میکنند. در ۱۱۰ کیلوگرم، پیروزی ۱۴ بر ۵ اوکراین بر آمریکا نشان میدهد سنگینوزنها هم دیگر صرفاً میدان زور نیستند و تیمهایی که از نظر سرعت، چرخش و حمله برنامه دارند، میتوانند فاصله ایجاد کنند.
برای ایران، اما مهمترین ضربه شاید فنی هم نباشد، مدیریتی باشد. ماجرای آرمین اسماعیلی در وزن ۴۵ کیلوگرم پنج وزن دوم، که بهدلیل جا ماندن از هتل نتوانست به نیمهنهایی برسد، یک اتفاق معمولی نیست؛ این یک علامت هشدار جدی است. در سطح قهرمانی جهان، جایی برای خطای ابتدایی وجود ندارد. وقتی برنامه مسابقات از قبل در اختیار کادر است و با این حال کشتیگیر از حضور در یک مسابقه سرنوشتساز بازمیماند، مسئله فراتر از اشتباه فردی است. این اتفاق نشان میدهد زنجیره اطلاعرسانی، نظارت و مسئولیتپذیری در تیم باید بهطور جدی بازبینی شود.
از منظر تیمی هم نتیجه ایران قابل دفاع نیست. ایران در این رشته همیشه با این انتظار وارد میدان میشود که یکی از قدرتهای اصلی باشد، نه تیمی که فقط با یک مدال طلا و یک برنز خودش را بالا بکشد. اگر هدف، ساختن پشتوانه برای تیم بزرگسالان است، تیم نوجوانان باید از همین حالا از نظر تعداد مدال، کیفیت فینالیستها، و ثبات در اجرای برنامه مسابقه، خروجی قابل اتکاتری بدهد.
با این حال، نباید طلای رضایی را کمارزش جلوه داد. برعکس، این مدال میتواند نقطه شروع باشد؛ به شرطی که درست خوانده شود. رضایی نشان داد که ایران هنوز استعداد دارد، اما استعداد بدون ساختار، کافی نیست. اگر او در یک تیم منظمتر، با کادر فنی دقیقتر و برنامهریزی حرفهایتر قرار بگیرد، میتواند به یکی از چهرههای مهم کشتی فرنگی آینده تبدیل شود. همین منطق درباره دیگر نوجوانان مستعد هم صادق است؛ یعنی مشکل ایران کمبود استعداد نیست، بلکه تبدیل استعداد به نتیجه پایدار است.
رده بندی انفرادی پنج وزن نخست به شرح زیر است:
۴۸ کیلوگرم
۱. سلطان یوسوپوف (روسیه)
۲. علی آلماس (قزاقستان)
۳. آرارات آوتیسیان (ارمنستان) و عمر سلمانوف (آذربایجان)
۵۵ کیلوگرم
۱. دیار آمانعلی (قزاقستان)
۲. کوهه کواچ (مجارستان)
۳. ادم پائیزیف (روسیه) و ولاد تریپ (رومانی)
۶۵ کیلوگرم
۱. شمیل لبازانوف (روسیه)
۲. ابراهیم نصیبوف (اوکراین)
۳. ایمره یوهاس (مجارستان) و اورخان حبیبلی (آذربایجان)
۸۰ کیلوگرم
۱. علیرضا رضایی (ایران)
۲. اصفهان حسناف (آذربایجان)
۳. عبدالعزیز خولمیرزایف (ازبکستان) و بندیکتاس بوبلوویچیوس (لیتوانی)
۱۱۰ کیلوگرم
۱. تیموفی پریخودکو (اوکراین)
۲. برونو پالونه (آمریکا)
۳. آندری سیمیچ (صربستان) و علیاکبر آکو (ایران)
رقابتهای رده بندی و فینال پنج وزن دوم عصر امروز برگزار میشود.
انتهای پیام/
دیدگاهتان را بنویسید