عصر دنا- یادداشت دریافتی: آنچه در نشست روز خبرنگار اتفاق افتاد، بیش از آنکه یک ابتکار سیاسی باشد، نشانهای از ضعف در تصمیمسازی و مشاوره سیاسی بود؛ سناریویی که ظاهراً قرار بود با یک سؤال، یک پاسخ و سپس دعوت از «رقبا» به مناظره، با سرپوش گذاشتن بر ضعفها ، فضای سیاسی را به نفع محمد بهرامی تغییر دهد؛ اما در نهایت نهتنها به هدف خود نرسید، بلکه چالشی بزرگتر از همان ضعفها برای او ایجاد کرد.
سؤال توسط رسانه حامی محمد بهرامی مطرح شد: «آقای بهرامی، آیا حاضر هستید درباره عملکردتان با رقبای خود مناظره کنید؟»
و پاسخ هم آماده بود: «بله؛ من حاضرم و همه رقبا را دعوت میکنم.»
این نوع طراحی، دستکم از بیرون چنین به نظر میرسید که سؤال و پاسخ، هر دو از پیش در ذهن طراحان این صحنه آماده بودهاند.
اما یک مشکل وجود داشت: رقبای اصلی وارد بازی نشدند. نه مهدی روشنفکر، نه ستار هدایتخواه، نه نادر منتظریان و نه غلاممحمد زارعی به این دعوت پاسخ ندادند. بنابراین دوقطبیای که احتمالاً قرار بود ساخته شود، شکل نگرفت و سناریویی که قرار بود برای بهرامی یک نمایش قدرت سیاسی باشد، به یک چالش جدی دیگر و یک پرسش درباره عملکرد تیم مشاورهای او تبدیل شد.
این موضوع زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که احتمال حضور دوباره چهرههایی مانند غلاممحمد زارعی به عنوان یک رقیب قدرتمند برای وی در معادلات آینده در نظر بگیریم؛ چهرهای که میتواند بخشی از پایگاه رأی راه روشن را تحت تأثیر قرار دهد و آنها میخواستن با این تاکتیک به مردم بگویند که ما همچنان قطب اصلی انتخابات و رقیب مهدی روشنفکرهستیم نه غلام محمد زارعی یا کس دیگری.
اما سیاست، فقط طراحی صحنه و ساختن دوقطبی نیست؛ سیاست، تشخیص زمان هم میخواهد.
اگر مشاوران آقای بهرامی در دوره قبل دیدند که مهدی روشنفکر در ماههای نزدیک به انتخابات، با طرح موضوع مناظره توانست فضای سیاسی و رسانهای قابل توجهی ایجاد کند، باید یک نکته ساده را هم دیده باشند: آن مناظره در زمان خودش مطرح شد.
تاکتیک سیاسی را نمیتوان بدون توجه به زمان، عیناً تکرار کرد. ظاهراً مشاوران بهرامی خودِ تاکتیک را دیدهاند، اما زمان اجرای آن را ندیدهاند.
و اینجاست که باید از مشاوران آقای بهرامی پرسید: اگر قرار است به نماینده مشاوره بدهید، چرا به او نمیگویید که امروز فصل انتخابات نیست؟
چرا نماینده مردم را وارد بازی زودهنگام «رقیب» و «مناظره» میکنید؟
در ادامه چالش جدیدی که مشاوران آقای بهرامی برای خودشان ساختهاند، اعلام آمادگی افرادی مانند حسین رازیان برای مناظره است. حالا مردم منتظرند ببینند این مناظره برگزار میشود یا نه؛ چون مشاوران بهرامی در یک دوراهی قرار گرفتهاند:اگر دعوت را بپذیرند، ممکن است از نظر سیاسی هزینه بدهند و اگر نپذیرند، باز هم هزینه خواهند داد؛ چرا که خودشان دعوت به مناظره را مطرح کردهاند و حالا باید پای حرفشان بایستند.این همان چالشی است که یک تصمیم ناپخته میتواند برای طراحانش ایجاد کند.
بله، نماینده مجلس باید مشاورانی داشته باشد که او را به سمت کارنامهسازی واقعی ببرند، نه مشاورانی که با هر سناریوی رسانهای، او را وارد حاشیه تازهای کنند و بعد برای جمع کردن تبعات همان سناریو دنبال راه چاره بگردند.
این نخستین بار هم نیست که چنین الگویی محل بحث قرار میگیرد. در ماجرای مصاحبه با کبنا نیوز نیز، مانند نشست روز خبرنگار، این شائبه مطرح شد که سؤالها و پاسخها از پیش طراحی شده بودند؛ اما مهمتر از آن، بهنظر میرسید مشاورهای که به آقای بهرامی داده شده، به جای کمک به او، زمینهساز یک چالش تازه شده است؛ از جمله توصیه به طرح برخی دستاوردهای دورههای گذشته بهعنوان بخشی از کارنامه خود. این رویکرد نهتنها راه گریز از ضعفهای احتمالی نبود، بلکه با واکنش و انتقاد افکار عمومی مواجه شد و خود به یک حاشیه و چالش جدید تبدیل شد.
حالا در نشست روز خبرنگار نیز الگویی مشابه تکرار شده است: سؤال مشخص، پاسخ آماده و مشاورهای که قرار بود به کمک نماینده بیاید، اما در نهایت با دعوت از رقبا به مناظره، چالشی تازه برای خود او و تیم مشاورهایاش ایجاد کرده است؛ گویی هر بار قرار است مشاوران راهی برای عبور از یک چالش پیدا کنند، اما در عمل چالش تازهای به وجود میآورند.
اگر مشاوران آقای بهرامی واقعاً دغدغه موفقیت او را دارند، شاید وقت آن رسیده که نسخه انتخاباتی را کنار بگذارند و نسخه مدیریتی بدهند.
به او بگویند دو سال دیگر انتخابات است؛ اما مردم امروز مشکل دارند.
به او بگویند به جای پیدا کردن رقیب، دنبال حل مشکل مردم باشد.
به جای تولید حاشیه سیاسی، به تهران برود؛ وزیر را ببیند، معاون وزیر را ببیند، اعتبار بگیرد و برای مردم کار کند.
چون در نهایت، آنچه در روز انتخابات روی میز مردم قرار میگیرد، نه تعداد مناظرههاست و نه تعداد دعوتها؛ کارنامه است.
و شاید بزرگترین اشتباه مشاوران آقای بهرامی همین باشد که هنوز متوجه نشدهاند: اگر کارنامهای برای ارائه دارید، آن را بسازید؛ اگر کارنامهای ندارید، با مناظره و مصادره دستاوردها نمیتوان جای خالی آن را پر کرد.
ارسال نظر (1)
دست مریزاد
متن مبتنی بر واقیعت