به گزارش پایگاه خبری عصر دنا، یادداشت ارسالی مخاطبان عصر دنا است که بنا بر وظیفه ذاتی مبنی بر رسالت صدای مردم منتشر شده اما تایید یا رد نمی شود.
حماسه را نمیتوان مصادره کرد. رشادت را نمیتوان به نام یک مدیر ثبت کرد و تاریخ را نمیتوان با چند گزارش و نشست خبری بازنویسی کرد.
آنچه در روزهای سخت از سوی عشایر غیور، روستاییان انقلابی و مردم غیرتمند کهگیلویه و بویراحمد رقم خورد، نه محصول اتاقهای مدیریت و نه نتیجه برنامهریزیهای اداری بود؛ بلکه جلوهای از غیرت، ایمان و روحیه دفاع از وطن در میان مردمی بود که همواره در بزنگاههای تاریخی پیشگام بودهاند.
عشایری که با کمترین امکانات اما با بیشترین احساس مسئولیت پای کار ایران ایستادند، امروز نباید به حاشیه رانده شوند تا برخی مدیران، کارنامه خالی خود را با افتخارات مردم پر کنند. این مردم بودند که حماسه آفریدند، نه مدیرانی که امروز تلاش دارند روایت آن را به نام خود ثبت کنند.
سؤال اساسی اینجاست؛ چرا هر موفقیت مردمی باید به سکوی تبلیغاتی برخی مدیران تبدیل شود؟ چرا به جای پاسخگویی درباره وضعیت مدیریتی، رضایت کارکنان، کیفیت تولیدات رسانهای و تحقق مأموریتهای سازمانی، شاهد برجستهسازی نقش افراد در رخدادهایی هستیم که صاحبان اصلی آن مردم هستند؟
صدا و سیما، رسانه مردم است؛ نه تریبون شخصی مدیران. اگر افتخاری وجود دارد، متعلق به عشایر و روستاییانی است که با اعتقاد راسخ به دفاع از کشور، در میدان حاضر شدند. اگر حماسهای خلق شده، باید نام همان مردان و زنانی بر تارک آن بدرخشد که بدون چشمداشت، مسئولیت تاریخی خود را انجام دادند.
نگرانی زمانی جدیتر میشود که هر انتقاد از عملکرد مدیریتی، زیر سایه این حماسه مردمی قرار گیرد و از آن به عنوان سپری برای فرار از پاسخگویی استفاده شود. هیچ مدیر اجرایی نباید خود را فراتر از نقد بداند و هیچ حماسه مردمی نیز نباید به ابزاری برای تطهیر ناکارآمدیها تبدیل شود.
امروز مطالبه افکار عمومی روشن است؛ بازگرداندن روایت این افتخار به صاحبان واقعی آن. عشایر و روستاییان کهگیلویه و بویراحمد نه سیاهیلشکر تبلیغات مدیران هستند و نه نردبانی برای ارتقای جایگاه افراد. آنان همان «ذخایر انقلاب» هستند که بنیانگذار جمهوری اسلامی از آنان یاد کرد؛ مردمی که باید دیده شوند، شنیده شوند و حقشان ادا شود.
مدیران میآیند و میروند، اما آنچه در حافظه تاریخی این سرزمین باقی میماند، نام مردمی است که در روزهای دشوار، بیهیاهو و بیادعا از ایران دفاع کردند. مصادره این افتخار، ظلم به حقیقت و جفایی آشکار در حق مردمی است که همواره هزینه ایستادگی را پرداختهاند.
شاید زمان آن رسیده باشد که متولیان امر، به جای روایتسازیهای شخصی، زمینه شنیده شدن صدای مردم را فراهم کنند؛ چرا که سرمایه اصلی نظام، نه میزهای مدیریتی، بلکه اعتماد و همراهی همین مردم است.
دیدگاهتان را بنویسید