کد خبر: ۲۸۹۶۳

تاریخ: ۲۳ دی ۱۴۰۳ - ۱۳:۴۴

شبکه‌سازی خانوادگی تاجگردون

غلامرضا تاجگردون باید پاسخگوی این پرسش باشد که چرا فرصت‌های مدیریتی و پیشرفت همواره در اختیار نورچشمی‌های خاص او قرار می‌گیرد. آیا این روند پاسخی به خواسته‌های مردم گچساران و باشت است؟ یا صرفاً تلاشی برای تثبیت قدرت خانوادگی؟

عصردنا- یادداشت دریافتی: وقتی صحبت از عدالت در انتصابات و شایسته‌سالاری می‌شود، نخستین انتظاری که به ذهن می‌رسد، استفاده عادلانه از ظرفیت‌های جامعه و سپردن مسئولیت‌ها به افراد شایسته و متخصص است. اما در عمل، این اصل در بسیاری از موارد قربانی روابط خانوادگی و شبکه‌های خاص می‌شود. نمونه بارز این پدیده را می‌توان در عملکرد غلامرضا تاجگردون مشاهده کرد. او، که خود را توسعه‌گرا و حامی عدالت معرفی می‌کند، به جای استفاده از ظرفیت‌های گسترده مردمان گچساران و باشت، شبکه‌ای از وابستگان خانوادگی و نزدیکانش را در مناصب کلیدی قرار داده و عرصه را بر دیگران تنگ کرده است.

به‌تازگی خبر انتصاب ساسان تاجگردون، برادر غلامرضا تاجگردون، به‌عنوان رئیس هیئت‌مدیره شرکت فولاد گهر فرزانگان پارس منتشر شده است. این انتصاب اما تنها بخشی از زنجیره‌ای گسترده از روابط خانوادگی در انتصابات است. آرش حبیبی، دیگر وابسته نزدیک این شبکه،گویا به‌عنوان مدیرعامل هلدینگ عمران آریا منصوب شده است. مهدی باشتی، خواهرزاده غلامرضا تاجگردون، مدیریت شرکت سیمان یکی از شهرهای جنوبی کشور را بر عهده دارد. لیلا تاجگردون، خواهر غلام رضا، به‌عنوان مدیرکل محیط زیست استان فارس منصوب شده و حسن نوروزی، از دیگر یاران همیشگی، سرپرستی سازمان هدفمندی یارانه‌های کشور را بر عهده گرفته است.

این روند پرسش‌های جدی را مطرح می‌کند: آیا تمامی این انتصابات بر اساس شایستگی بوده است؟ آیا هیچ فرد دیگری از میان دهها وصدها نیروی متخصص و تحصیل‌کرده گچساران و باشت شایستگی بر عهده گرفتن این مسئولیت‌ها را نداشته و ندارند؟ اگر غلامرضا تاجگردون، که همواره خود را مدافع توسعه و عدالت معرفی می‌کند، به این اصول باور دارد، چرا عملکرد او نشان از ترجیح روابط خانوادگی بر عدالت و شایسته‌سالاری دارد؟

ادعاهای توسعه‌گرایی تاجگردون در سطح ملی با رویکرد انحصارطلبانه و ارباب‌منشانه او در سطح محلی در تضاد است. این تناقض نه‌تنها به اعتبار وی آسیب زده، بلکه فضایی از ناامیدی و بی‌اعتمادی را در میان مردم منطقه ایجاد کرده است. فرزندان شایسته گچساران و باشت، که می‌توانند با دانش و تلاش خود در عرصه مدیریت کشور نقش‌آفرینی کنند، امروز شاهد رشد و پیشرفت محدود به یک حلقه خاص هستند.

این رویه نه‌تنها به مردم این مناطق ظلم می‌کند، بلکه نظام مدیریتی کشور را از بهره‌مندی از استعدادها و ظرفیت‌های واقعی محروم می‌سازد. در عین حال، فرهنگ رابطه‌محوری و انحصارگرایی را در جامعه تقویت کرده و اصول شایسته‌سالاری را تضعیف می‌کند.

مردم این مناطق شایسته پاسخگویی شفاف و عملی هستند. اگر تاجگردون واقعاً به توسعه و عدالت باور دارد، زمان آن فرا رسیده که به‌جای گسترش انحصار خانوادگی، زمینه رشد و پیشرفت جوانان مستعد و متخصص این مناطق را فراهم کند. انحصارگرایی تنها به اعتماد مردم آسیب می‌زند و راه را برای پیشرفت واقعی سد می‌کند.