فلکه جهاد یاسوج؛ انسداد میدان با پارک نیسان‌های میوه‌فروش/ ناتوانی مدیران شهرستان بویراحمد تا کجا ادامه دارد؟

عصر دنا_در میدان جهاد یاسوج، جایی که در ساعات پایانی روز به یکی از گره‌های ترافیکی شهر تبدیل می‌شود، مسئله‌ای به ظاهر ساده اما در عمل آزاردهنده، به دغدغه بخشی از شهروندان بدل شده است؛ پارک شبانه چند خودروی نیسانِ میوه‌فروش در حاشیه و گاه در بدنه اصلی مسیر، وضعیتی ایجاد کرده که نه‌تنها عبور و مرور خودروها را مختل می‌کند، بلکه نارضایتی عابران و ساکنان اطراف را نیز به‌دنبال داشته است. طبق مشاهدات میدانی و گفته‌های شهروندان، هر شب چهار تا پنج نیسان در کنار هم مستقر می‌شوند؛ خودروهایی که با اشغال بخش قابل‌توجهی از عرض خیابان، عملاً مسیر را به گلوگاهی باریک تبدیل می‌کنند و در ساعات اوج تردد، به انسداد نسبی جاده می‌انجامند.

این وضعیت، در نگاه نخست شاید یک تخلف شهری محدود به نظر برسد، اما وقتی پای تکرار شبانه و استمرار آن در میان است، موضوع از یک ناهنجاری مقطعی فراتر می‌رود و به پرسشی جدی درباره کارآمدی مدیریت شهری و نظارت نهادهای مسئول تبدیل می‌شود. بسیاری از رانندگان می‌گویند که ناچارند برای عبور از این محدوده، توقف‌های ناگهانی داشته باشند یا وارد مسیر مقابل شوند؛ وضعیتی که خطر تصادف را افزایش داده و امنیت تردد را کاهش می‌دهد. عابران پیاده نیز از اشغال پیاده‌روها و حاشیه خیابان گلایه دارند و می‌گویند در برخی شب‌ها، عبور از این محدوده بدون ورود به سواره‌رو عملاً ممکن نیست.

در این میان، مسئله معیشت دستفروشان و میوه‌فروشان سیار نیز به‌عنوان بخشی از واقعیت اقتصادی شهر مطرح است؛ موضوعی که در بسیاری از شهرهای ایران، به چالشی میان «حق کار» و «حق شهروندی» تبدیل شده است. از یک سو، فروشندگان می‌گویند که نبود بازارچه‌های مشخص شبانه یا مکان‌های ساماندهی‌شده، آن‌ها را ناچار کرده تا در نقاط پررفت‌وآمد شهر مستقر شوند. از سوی دیگر، شهروندان تأکید می‌کنند که مشکلات اقتصادی نمی‌تواند توجیهی برای انسداد معابر عمومی و ایجاد مزاحمت دائمی باشد، به‌ویژه وقتی این وضعیت هر شب و بدون برخورد مؤثر تکرار می‌شود.

آنچه بیش از همه تعجب و نارضایتی مردم را برانگیخته، سکوت یا انفعال نهادهای مسئول در قبال این مسئله است. پرسش پرتکراری که در گفت‌وگوهای خیابانی شنیده می‌شود این است که چگونه ممکن است چند خودروی مشخص، هر شب در یک نقطه ثابت مستقر شوند و هیچ سازوکار بازدارنده‌ای برای ساماندهی یا جلوگیری از این وضعیت وجود نداشته باشد؟ آیا نبود هماهنگی میان شهرداری، پلیس راهور و دیگر دستگاه‌های اجرایی، باعث شده که این تخلف آشکار به امری عادی تبدیل شود؟ یا اولویت‌های مدیریت شهری به‌گونه‌ای دیگر تعریف شده که چنین مسائل روزمره‌ای، در حاشیه توجه قرار گرفته‌اند؟

بررسی تجربه شهرهای دیگر نشان می‌دهد که برخورد صرفاً قهری، معمولاً راه‌حل پایدار این‌گونه مشکلات نیست. در بسیاری از موارد، ایجاد بازارچه‌های موقت شبانه، تعیین ساعات و مکان‌های مشخص برای فعالیت فروشندگان سیار و اعمال نظارت مستمر، توانسته هم از بروز نارضایتی عمومی بکاهد و هم معیشت فروشندگان را تا حدی تضمین کند. با این حال، شرط موفقیت چنین راهکارهایی، اراده جدی مدیریت شهری و پاسخ‌گویی شفاف به مطالبات شهروندان است؛ امری که به نظر می‌رسد در ماجرای فلکه جهاد یاسوج، دست‌کم تا این لحظه، تحقق نیافته است.

در نهایت، مسئله نیسان‌های میوه‌فروش فلکه جهاد، صرفاً یک مشکل ترافیکی نیست، بلکه نمادی از چالش‌های گسترده‌تر مدیریت شهری در مواجهه با مسائل روزمره مردم است؛ چالش‌هایی که اگر به‌موقع و با تدبیر حل نشوند، به تدریج به بی‌اعتمادی عمومی دامن می‌زنند. انتظار شهروندان این است که مسئولان شهرستان بویراحمد، با نگاهی واقع‌بینانه و راه‌حلی عملی، به این وضعیت پایان دهند؛ راه‌حلی که نه به انسداد شبانه خیابان‌ها بینجامد و نه به نادیده‌گرفتن حقوق کسانی که امرار معاششان به همین بساط‌های کوچک گره خورده است.