30 سال در خط مقدم، ماه‌ها در انتظار حق بازنشستگی

عصر دنا-آنچه امروز در ماجرای پرداخت‌نشدن پاداش پایان خدمت بازنشستگان علوم پزشکی کهگیلویه و بویراحمد رخ می‌دهد، صرفاً یک تأخیر اداری یا یک ناهماهنگی مالی ساده نیست، بلکه نمادی عریان از بی‌توجهی ساختاری به کرامت نیروی انسانی‌ای است که ستون فقرات نظام سلامت این کشور را در دشوارترین شرایط حفظ کرده است؛ پرستارانی که اسفندماه ۱۴۰۳ پس از سه دهه خدمت مستمر، طاقت‌فرسا و اغلب فرساینده بازنشسته شده‌اند، امروز در حالی چشم‌انتظار حقی بدیهی و قانونی مانده‌اند که ارزش همان حق نیز زیر فشار تورم افسارگسیخته روزبه‌روز آب می‌رود و عملاً به سایه‌ای از آنچه باید باشد تبدیل شده است.

سی سال خدمت در نظام سلامت، آن هم در استانی محروم، به معنای ایستادن مداوم در خط مقدم بحران‌هاست؛ از کمبود امکانات و فشار کاری مزمن گرفته تا شیفت‌های فرساینده، مسئولیت جان بیماران و تحمل بار روانی و جسمی‌ای که آثار آن تا سال‌ها پس از بازنشستگی باقی می‌ماند، اما اکنون حاصل این همه زحمت و فرسایش، بلاتکلیفی و انتظار تحقیرآمیزی است که بازنشستگان را در برابر این پرسش تلخ قرار داده است که آیا پاداش پایان خدمت، پاداش وفاداری و ایثار بوده یا صرفاً وعده‌ای تشریفاتی که در بزنگاه عمل به فراموشی سپرده می‌شود.

واقعیت آن است که تأخیر در پرداخت پاداش پایان خدمت، آن هم در شرایطی که ارزش پول ملی به‌شدت کاهش یافته، به‌معنای کسر پنهان اما واقعی از حقوق بازنشستگان است؛ حقی که باید در زمان مقرر پرداخت می‌شد تا حداقل بتواند بخشی از امنیت معیشتی سال‌های پس از خدمت را تأمین کند، اکنون با هر ماه تأخیر، بخشی از کارکرد خود را از دست می‌دهد و این دقیقاً همان نقطه‌ای است که بی‌عدالتی از سطح اداری فراتر می‌رود و به ظلمی آشکار تبدیل می‌شود.

پرستارانی که در سال‌های خدمت، کمترین تأخیر و تعلل از آنان پذیرفته نمی‌شد و کوچک‌ترین خطا می‌توانست پیامدهای جبران‌ناپذیر داشته باشد، امروز با سکوت و بی‌پاسخی مواجه‌اند؛ گویی حساسیت زمان، که همواره در کار آنان حیاتی بود، در مواجهه با حقوقشان ناگهان بی‌اهمیت شده است. این دوگانگی رفتاری، نه‌تنها اعتماد به نظام اداری را فرسایش می‌دهد، بلکه پیام خطرناکی برای بدنه فعال نظام سلامت نیز دارد و آن این است که سال‌ها تعهد و ازخودگذشتگی، تضمینی برای رعایت حقوق در پایان مسیر نیست.

اگر نظام سلامت قرار است پایدار بماند و اگر قرار است نسل‌های آینده با انگیزه و احساس امنیت وارد این حرفه شوند، باید بدانند که پایان خدمت، آغاز فراموشی نیست؛ پرداخت به‌موقع پاداش پایان خدمت، حداقل نشانه‌ای از احترام به شأن انسانی و حرفه‌ای پرستارانی است که جوانی و سلامت خود را در این مسیر هزینه کرده‌اند. ادامه این وضعیت، آن هم بدون شفاف‌سازی و پاسخ‌گویی روشن، نه‌تنها یک مطالبه صنفی را بی‌پاسخ می‌گذارد، بلکه به زخمی عمیق‌تر در وجدان اجتماعی دامن می‌زند؛ زخمی که نام آن چیزی جز ظلم به بازنشستگان نیست، ظلمی که با گذر زمان نه‌تنها التیام نمی‌یابد، بلکه هر روز عمیق‌تر و دردناک‌تر می‌شود.